Samen met de familie naar een restaurant? Naar Euro Disney met het hele gezin? Nog één keer met vriendinnen naar de bioscoop? Dat zit er waarschijnlijk niet in voor Nathalie Roffel, want het hele land zit op slot. Beseft de overheid wel dat de lockdown zorgt voor extra lijden bij burgers zoals zij, die in de laatste fase van hun leven zijn, vraagt de Emmeloordse zich af. Waarom geen ruimhartiger beleid als het gaat om coronamaatregelen? 

Nathalie Roffel (40) heeft alvleesklierkanker. De diagnose kwam vorig jaar maart, kort nadat het kabinet de eerste lockdown aankondigde. Ze was vaak moe, dacht dat het te maken had met verhuizing, drukke baan, nieuwe opleiding, mantelzorg voor een nichtje en verstandelijk beperkte zus.

Vermoeidheid, kortademigheid, steken in de buik, daar begon het vorig jaar allemaal mee. Met haar klachten voelde ze zich niet serieus genomen, totdat ze geel zag en duidelijk werd wat er aan de hand was. De uiteindelijke diagnose kwam niet als een verrassing. ,,Ik had gegoogeld op mijn klachten, net als mijn dochter die zei: ‘Mama, ik ben bang dat je alvleesklierkanker hebt’.” Opereren was en is geen optie: de tumor is verweven met alles daar omheen. Zware chemokuren kan haar lichaam niet meer verdragen.

,,De ziekte viel ons rauw op het dak”, vertelt ze op de bank van haar nieuwbouwwoning, waar ze nauwelijks een jaar woont met haar man en twee tieners. ,,We hadden het goed voor elkaar. We hebben samen veel meegemaakt, hier veel voor moeten laten, we gunden onszelf zo deze fijne plek.”

Inmiddels is ze uitbehandeld, met een onduidelijk toekomstperspectief, van weken tot enkele maanden. ,,Die wetenschap is verschrikkelijk, maar ik heb mijn lot geaccepteerd. Ik ben open en eerlijk over mijn ziekteproces, stel me kwetsbaar op. Ik wil geen slachtoffer zijn en kies ervoor te leven. Natuurlijk ben ik wel eens boos, heb ik vragen, zorgen en angsten. Maar ik kan ook de mooie dingen zien.’’

Ze probeert er nog het beste van te maken, optimistisch als ze is. Haar conditie wordt slechter door de kanker. ,,Mijn kwalitatieve tijd wordt minder en minder, maar dat weerhoudt me er niet van plannen te maken, te blijven genieten. Want hoe gek anderen dat vaak ook vinden, ik ben nog steeds een dankbaar en gelukkig mens. De coronamaatregelen maken het wel extra lastig.”

In eerste instantie hield haar gezin zich strikt aan de regels. ,,Maar we zagen bijna niemand meer, terwijl we juist nu mensen in onze omgeving zo nodig hebben. Toen mijn zoon angstig was, niet meer naar buiten, naar school durfde, uit vrees mij te besmetten, waardoor ik dood zou gaan, hebben we gezegd: we gaan weer leven.”

Gewone, kleine dingen mist ze het meest. ,,Een wandeling maken, even met mijn dochter naar het centrum, samen wat drinken of lunchen. Met een van de kinderen of een vriendin naar de bioscoop.” Veel wensen heeft ze niet meer, haar conditie is zodanig, dat reizen naar de bergen of met de kinderen naar Euro Disney niet meer kan. ,,Dat heb ik geaccepteerd, ik ben dankbaar voor de kansen die we samen nog wel hebben gepakt.”

Momenten van geluk die ze die ze afgelopen maanden geregeld had, net voor allerlei coronamaatregelen uit. ,,Ik ben iemand die out-of-the- box denkt. Die kijkt naar mogelijkheden, het gesprek aangaat en daar uiteindelijk wel uit komt. Maar ik weet dat niet iedereen bij machte is zo creatief te denken.”

Vorm van lijden

De overheid mag wel wat meer rekening houden met mensen die terminaal ziek zijn, zoals zij, vindt Roffel. ,,Beseffen wat corona met ons doet. Het beleid is gericht op bescherming van mensen met onderliggend lijden, mensen zoals ik. Maar geen herinnering kunnen maken, is ook een vorm van lijden. Wegen al die maatregelen nog wel op tegen al het leed dat die veroorzaken, bij zo veel mensen, ook mensen die niet ziek zijn? Er is zo veel verborgen leed, het lijkt wel of ze dat niet willen zien.”

,,Laat mensen echt leven zolang ze leven”, zou ze tegen de overheid willen zeggen. Wees bewust van wat de maatregelen doen, heb meer begrip voor de gevolgen en sta toe dat in overleg nog iets te regelen valt. ,,Verruim de maatregelen, voor iedereen, al is het maar een beetje’’, bepleit Roffel. Geef gemeenten de ruimte ontheffingen te verlenen, bijvoorbeeld. ,,Sta restaurants toe dat ze tien mensen mogen ontvangen in plaats van nul. Laat een bioscoop opengaan voor een kleine groep. Geef mensen zoals ik nog de mogelijkheid afscheidssieraden uit te zoeken bij de juwelier, die nu gesloten is. Geef mij de kans voor de laatste keer plantjes uit te zoeken in een tuincentrum, zoals ik jaren heb gedaan met mijn gehandicapte zus.”

Verantwoordelijkheid

Ze is geen corona-ontkenner, benadrukt ze. ,,Ik erken dat het een virus is waar mensen erg ziek van kunnen worden. Maar geef ons meer verantwoordelijkheid. Afstand houden, hygiëne in acht nemen en mensen tegelijkertijd zelf laten beslissen of en wanneer ze ergens naar toe gaan. En als ze dat niet durven, beslissen ze ook zelf om thuis te blijven. Als ik het virus krijg door alles wat ik nog heb kunnen doen, dan is dat mijn eigen keuze. Dood ga ik toch, hoe cru dat ook klinkt. Ik kan aan het einde van mijn leven wel zeggen: ik ben een mens dat echt heeft gelééfd.”

Bron: AD.nl